Ίσως δεν θα υπήρχε πιο όμορφος τρόπος για να εγκαινιάσω αυτό το site και πραγματικά μέσα σε όλη την κατήφεια και απογοήτευση με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, κάτι το τόσο απλό και πραγματικά αληθινό σε κάνει να χαμογελάς. Όχι δεν είναι ο σημαντικότερος αγώνας ,όχι δεν είναι κάτι το τρομερό η κατάκτηση ενός Πανελλήνιου πρωταθλήματος  αλλά όταν έχεις περάσει δια πυρός και σιδήρου τότε αυτό προσδίδει μια διαφορετική γλύκα και  ομορφιά. Η αθλήτρια του Ν.Α.Ο.Κ.Θ. Σαρίδου Νίκη κατάφερε να κερδίσει το χρυσό μετά από 24 ολόκληρα χρόνια και όταν η τελευταία που το κέρδισε τότε ήταν η μητέρα της στην ίδια κατηγορία σκαφών, τότε αυτό σε συγκινεί  ιδιαίτερα.

Προσωπικά για μένα ήταν μια μεγάλη ανακούφιση για πολλούς λόγους αλλά κυρίως με έβαλε στο κλαμπ των πρωταθλητών προπονητών και αυτό με κάνει ιδιαίτερα  χαρούμενο. Ελπίζω ότι η ομάδα μας θα καταφέρει και άλλους τίτλους επιβεβαιώνοντας την πολύ καλή προσπάθεια που γίνετε απο όλους στο τμήμα.

Είναι αυτές οι στιγμές που σε κάνουν να νιώθεις ότι πρέπει να ευχαριστήσεις αυτούς που σου στάθηκαν αλλά πιο πολύ αυτούς που σε απορρίπτουν καθημερινά γιατί είναι πραγματικό κίνητρο και σε κάνουν να πεισμώνεις περισσότερο έτσι ώστε να έρθει η στιγμή που θα τους αποστομώσεις εντελώς.

Νίκο Παπαγεωργίου σε ευχαριστώ για την βοήθεια σου προσωπικά σε μένα αλλά και την αθλήτρια μου.