Στις 24 Αυγούστου και ημέρα Παρασκευή στην μεγάλη πλατεία της Σύρου ο κόσμος χειροκροτούσε τους νικητές της 12^ης Aegean Regatta. Μια ακόμη επιτυχημένη σειρά αγώνων, που το μυστικό της κρατιέται καλά φυλαγμένο από όλους όσους τρέχουν σε αυτήν όλα αυτά τα χρόνια.

Ποιο είναι αυτό;

       Χμμ… μου φαίνετε ότι βιάζεστε να μάθετε και θα πρέπει να ξέρετε καλά ότι η ιστιοπλοΐα είναι ένα άθλημα μεγάλης υπομονής…

     Καταρχήν θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πολλά πράγματα πριν αρχίσουμε να φλυαρούμε για τα όσα αφορούν το αγωνιστικό μέρος. Ρεγγάτες στην Ελλάδα υπάρχουν πολλές αλλά Ρεγγάτα μόνο μια! Αυτή που το άρθρο μιλάει και πραγματικά φουντώνω και ανάβω όταν μου κάνουν την ερώτηση του στυλ:

 -Πήγες στην Ρεγγάτα ;

- Ναι απαντώ!

Εκείνη κάτω στην Κρήτη ε ; Γκρρρρ!!! Καπνούς από τα αυτιά εγώ… Μετά σκέφτομαι και λέω που να ξέρει ο άνθρωπος 7000 αγώνες γίνονται και όλοι αποκαλούνται με αυτόν τον τρόπο οπότε;

   Ας διαλευκάνουμε λίγο την υπόθεση .Στην Ελλάδα γίνονται πάρα πολλοί ιστιοπλοϊκοί αγώνες ανοιχτής θαλάσσης όλη την χρονιά. Από αυτούς ξεχωρίζουν οι μεγάλοι αγώνες του καλοκαιριού. Το πανηγύρι ξεκινάει με το “Ράλι Κυκλάδων” στα τέλη Ιουνίου - αρχές Ιουλίου με την διοργάνωση του Ν.Ο.Τ.Κ. και περίπου 40 συμμετοχές από όλη την Ελλάδα και δίνει την σκυτάλη στο “Διεθνές Ιστιοπλοϊκό Ράλι Αιγαίου”  που γίνετε στα μέσα Ιουλίου. Εδώ πρέπει να πούμε ότι είναι ένας από τους αγώνες με τεράστια ιστορία και ταυτόχρονα ο πιο δύσκολος στην Ελλάδα αφού σκάφη και πληρώματα δοκιμάζονται σε αρκετά μεγάλες διαδρομές(130 μιλίων η μεγαλύτερη) ενώ στο σύνολο καλύπτει περίπου 400-500 Ναυτικά μίλια με διοργανωτή όμιλο τον Π.Ο.Ι.Α.Θ. και 31 συμμετοχές την χρονιά που μας πέρασε. Ακολουθεί στα τέλη του Ιούλη το “Rodos Cup” με περίπου 60 συμμετοχές και πολλές από αυτές να είναι ξένα πληρώματα. Η συνέχεια έρχεται στις αρχές Αυγούστου με τα “Ράλι Ιονίου” και η “Δ.Ι.Ε.Β.Α.” με 50 και μόλις 13 συμμετοχές αντίστοιχα και με τον πρώτο να αποτελεί συνδιοργάνωση των ομίλων του Ιονίου και η αίσθηση μου είναι ότι πάει να γίνει η αντί Ρεγγάτα ενώ το δεύτερο πραγματοποιείτε από τον Ν.Ο.Α.Θ. Τέλος φτάνουμε στα τέλη Αυγούστου στην “Aegean Regatta” που θα αναλύσω παρακάτω και κλείνουμε με το “Syros Race” που γίνετε στην Σύρο από τον ομώνυμο όμιλο που φέτος ήταν και το πανελλήνιο και είχε περίπου 40 συμμετοχές. Όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας, κάθε εβδομάδα διεξάγεται και άλλη Ρεγγάτα οπότε μην μπερδεύεστε ρεγκάτα είναι μόνο μια η “AEGEAN REGATTA”.

   Αυτή που φέτος συγκέντρωσε 96 συμμετοχές και γιόρτασε έτσι την 12^η επέτειο της με τον πιο ιδανικό τρόπο.

Προσωπικά συμμετείχα ως καπετάνιος με μια από τις ομάδες της σχολής Ιστιοπλοΐας ανοιχτής θάλασσας του Ν.Ο.Θ. και το ναυλωμένο ιστιοφόρο Βορράς που είναι ένα IMX-38.

 Η διαδρομή φέτος ήταν Μυτιλήνη – Οινούσες – Χίος – Σύρος. Πολλές συγκινήσεις και πολύ ωραίοι αγώνες από άποψη ανέμου. Κάνοντας το flashback έχω να πω ξεκινώντας από την αρχή ότι στην τελετή έναρξης εμφανίστηκαν οι 2 Night band(δεν θα μπορούσα άλλωστε να μην αναφέρω κάτι  αφού μέλος της μπάντας είμαι και εγώ ο ίδιος) και για όσους δεν τους ξέρουν εδώ θα δείτε περισσότερα(http://www.facebook.com/2nightband) ενώ ο αέρας λυσσομανούσε στην κυριολεξία προαναγγέλλοντας την περιπετειώδη επόμενη ημέρα που μας περίμενε.

  Το πρώτο σκέλος Μυτιλήνη-Οινούσες (46 Ν.Μ.) Ήταν και το πιο ωραίο κατά την γνώμη μου με ανέμους που παίζανε από 18 μίλια ένταση έως και 23-24 τα σκάφη ξεκίνησαν όρτσα στο μικρό σκέλος που υπήρχε από την εκκίνηση μέχρι μια σημαδούρα κόντρα στον άνεμο για να την αφήσουν δεξιά τους και φύγουν μετά πρίμα προς τις Οινούσες. Έγινε ένας μικρός πανικός, πολλοί επέλεξαν να περιμένουν για να κάνουν μπαλόνι μιας και ο αέρας ήταν αρκετός για κάποιο μη έμπειρο πλήρωμα ενώ κάποια πιο προπονημένα πληρώματα τα “τσούντηξαν” αμέσως και κάνανε διαφορές από τα πρώτα κιόλας μέτρα. Η κούρσα εξελίχθηκε πολύ ομαλά ενώ κάποια πληρώματα είχαν αρκετές αβαρίες. Η ομάδα της σχολής του ομίλου μας(ΝΟΘ) με τον Βορρά κατάφερε να πάρει την 6 θέση στην γενική κατάταξη και 2 στην κατηγορία της ενώ το δίδυμο αδερφάκι μας Granma X κέρδισε την κατηγορία και κατετάγη 4^ο στο σύνολο. Τα προγραμματισμένα όρτσα – πρίμα δεν θα γίνουν την επομένη λόγο της φωτιάς στην Χίο και έτσι οι απονομές στο λιμάνι θα γίνουν το βράδυ σε μια λιτή αλλά πολύ όμορφη τελετή ενώ στο τέλος της, παλιοί καλοί ιστιοπλόοι μαζί και ο Μίμης ο Καστεράς (που αν δεν κάνω λάθος δεν έχει χάσει καμία Ρεγγάτα) παίξανε με τα μπαγλαμαδάκια τους όμορφα τραγούδια σε μια  αυτοσχέδια συναυλία που στήθηκε εκείνη την στιγμή.

              Το δεύτερο σκέλος που ήταν Οινούσες – Χίος (Βολισσός) (30 Ν.Μ.) παρόλο που ήταν το πιο μικρό σε Ναυτικά Μίλια έμελε να είναι το πιο μεγάλο σε διάρκεια αφού εκτός από τα 15 περίπου σκάφη που κατάφεραν να κινηθούν σε μέρη που υπήρχε αεράκι και να βγούνε τελικά στην Βόρια μεριά του νησιού της Χίου ώστε να πάρουν τον πολύ δυνατό αέρα που επικρατούσε εκεί, τα υπόλοιπα σκάφη του στόλου δεν προλάβανε να τερματίσουν μέσα στο όριο τους και εγκατέλειψαν μετά από πολλές ώρες ταλαιπωρίας και χτυπήματος με το κύμα που ερχότανε από το πέλαγος. Την επόμενη ημέρα οι αγώνες όρτσα πρίμα δεν θα γίνουν και πάλι,  λόγο της μπουνάτσας που επιτροπή -μας είπε ότι είχε, δίνοντας έτσι το δικαίωμα στα πληρώματα να χαλαρώσουν και να δούνε το όμορφο αλλά κατά τα άλλα μικρό για το μέγεθος της διοργάνωσης λιμάνι της Βολισσού. Την επόμενη έγινε και η απονομή σε ένα πολύ όμορφο μέρος και σε πολύ ωραίο κλίμα αφού οι διοργανωτές  έδειξαν ότι το κατέχουν το θέμα με μουσικές στους νικητές και κοκτέιλ πάρτι για όλους τους συμμετέχοντες. Από την ομάδα της σχολής μας το Granma X κέρδισε ξανά και άνετα την κατηγορία του διπλασιάζοντας τις νίκες του ενώ ο Βορράς δεν κατάφερε να τερματίσει μετά από κακή εκτίμηση αλλά και κακοτυχία.

          Το τελευταίο σκέλος που ήταν το μεγαλύτερο σε απόσταση (80 Ν.Μ.) Χίος – Σύρος ήταν πραγματικά πολύ ενδιαφέρον καθώς ο άνεμος έφτασε και τα 27 μίλια ένταση μπορεί και παραπάνω σε κάποιες δυνατές του σπιλιάδες και έδωσε τον τερματισμό του πρώτου σκάφους σε πολύ λίγες ώρες ακλουθώντας και τα υπόλοιπα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Το θέμα συζήτησης το πρωινό πριν τον αγώνα ήταν η επιλογή της τακτικής που μπορούσε να είναι είτε το πέρασμα από το στενό Τήνου – Άνδρου(δύσβατο) είτε η νότια μεριά της Τήνου. Τελικά έτσι πως εξελίχτηκαν τα πράγματα όσοι πήγαν από το στενό χάσανε πολύ ενώ οι υπόλοιποι ευνοηθήκαν και μάλιστα πολύ. Η πλεύση ήταν δευτερόπριμα ενώ όσο κατέβαινε νοτιότερα ο στόλος έκλεινε με αποτέλεσμα να γίνει πλαγιοδρομία. Μεγάλες ταχύτητες και αρκετό κέφι για όλους, ενώ έβλεπες τα πληρώματα να μπαίνουν στο λιμάνι της Σύρου λες και είχαν κερδίσει όλοι το χρυσό μετάλλιο από την χαρά και την ικανοποίηση της διαδρομής.

Και παραφράζοντας λίγο τον μεγάλο ποιητή “δεν έχει σημασία ο προορισμός και η νίκη αλλά η όλη διαδρομή μέχρι το επόμενο λιμάνι” και κάπως έτσι είναι φίλοι μου και αυτό είναι που κάνει και την Aegean regatta διαφορετική από τις άλλες. Ο κόσμος έρχεται για να περάσει καλά, να ξεχάσει τα προβλήματα του και να κάνει ιστιοπλοΐα πέρα από το αποτέλεσμα και τα έπαθλα. Αν αυτά έρθουν έχει καλώς αν όχι? Πάλι καλώς. Να το ευχαριστηθεί πάνω από όλα και να διασκεδάσει με φίλους που έχει κάνει από την πρώτη φορά που έγινε η Ρεγγάτα και συνεχίζει να κάνει στο πέρασμα των χρόνων. Αυτή είναι η αληθινή “AEGEAN REGATTA”…σκέφτομαι καθώς η βελούδινη φωνή της Μαρίας Αναματερού με ξυπνάει επαναφέροντάς με στην μεγάλη πλατεία της Σύρου… http://www.youtube.com/watch?v=BE_u24hJm1A