Ο μεγάλος τελικός έχει τελειώσει , ένα ολόκληρο έθνος πανηγυρίζει σε τρελούς ρυθμούς αλλά τελικά πια είναι η αλήθεια; Έκαναν όντως οι αμερικανοί του Oracle Team Usa την ανατροπή ή κάτι δεν πάει καλά;

       Πολλές συζητήσεις και πολλά πηγαδάκια ανά τον κόσμο στηνότανε καθημερινά  από πολύ έμπειρους  και μη έμπειρους ιστιοπλόους, μικρούς και μεγάλους, για τον σχολιασμό της έκβασης του  αγώνα. Εκείνο που έκανε τρομερή εντύπωση είναι πως στη αρχή οι Νέο Ζηλανδοί  κάνανε ένα τρομερό σερί κερδίζοντας με σκορ 8-1 και όντας μια νίκη μακριά από το να πάρουν το κύπελλο πίσω στην πατρίδα τους, κάνοντας τους αμερικανούς να φαίνονται ανίκανοι και χαζοί , καταφέρανε και το χάσανε!

      Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το America’s Cup για όσους δεν γνωρίζουν είναι ένα από τα παλιότερα  ιστιοπλοϊκά event που η ηλικία του τοποθετείτε στο 1851! Όταν σε ένα αγώνα μεταξύ σκαφών που έγινε στην Αγγλία η προερχόμενη από την Αμερική σκούνα America  κέρδισε τον αγώνα, από εκεί και έπειτα ο αγώνας πήρε το σημερινό του όνομα.  Ένας κανονισμός  ο οποίος τον συνοδεύει έκτοτε  έχει αλλαχτεί αρκετές φορές μέσα σε αυτήν τεράστια ιστορία του και μάλιστα ανατέθηκε στον ένα από τους νικητές του America να τον αλλάξει για να αποθαρρύνει περισσότερα  ντόπια σκάφη και ομίλους να το διεκδικήσουν. Μια από της αλλαγές που έγινε τότε και ισχύει μέχρι και σήμερα είναι ότι ο υπερασπιστής του τίτλου ορίζει το μέρος που θα γίνονται οι αγώνες και ο διεκδικητής πρέπει να συμμορφωθεί με αυτό όπως είχε γίνει με το πρώτο Κύπελλο στην Αγγλία. Άλλη σημαντική αλλαγή είναι ότι πλέον γίνετε κάθε τέσσερα χρόνια. Στην συνέχεια μπήκαν και άλλοι περιορισμοί καθώς τα σκάφη άρχισαν να μικραίνουν σε μέγεθος αισθητά και ενώ οι  αμερικανοί δεν χάνανε το κύπελλο για 132 ολόκληρα χρόνια, ήρθαν οι Αυστραλοί με το σκάφος  “Australia II” του Alan Bond να το κερδίσουν σπάζοντας έτσι το μεγαλύτερο σερί στην ιστορία του αθλητισμού! . Ήταν η εποχή που επικρατεί μυστικισμός στο υλικό κατασκευής του σκάφους ,των πανιών καρινών κτλ και ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι οι ομάδες τα κρύβανε για να μην δουν οι αντίπαλοι τις ιδέες τους. Από εκεί και έπειτα γίνονται διάφορα με αποκορύφωμα την έντονη διαμάχη των διεκδικητών Αμερικανών και των υπερασπιζόμενων Ελβετών όταν οι πρώτοι έχοντας χάσει το κύπελλο για 4 συνεχόμενες φορές από Νέο Ζηλανδούς και Ελβετούς αντίστοιχα θέλησαν να ξαναμπούν στο παιχνίδι  ψάχνοντας να βρουν ένα παραθυράκι στον κανονισμό για το τι τύπο σκαφών πρέπει να χρησιμοποιούν στον αγώνα. Τα δικαστήρια αποφάσισαν  ότι μπορεί να είναι  απλό σκάφος  αλλά και καταμαράν και τριμαράν βάση κανονισμών . Έτσι ξοδεύοντας τεράστια ποσά στην εξέλιξη του νέο τριμαράν τους και έπειτα από πολύμηνη διαμάχη στα δικαστήρια για διάφορα άλλα θέματα, ο αγώνας έγινε. Οι αμερικανοί κέρδισαν μακράν τον αγώνα με 2-0 νίκες αλλά εκείνο που τους έκανε να είναι ανίκητοι ήταν η εξέλιξη της τεχνολογίας με την αντικατάσταση των πανιών από ένα φτερό παρόμοιο με αυτών του αεροπλάνου αλλά σε όρθια θέση. Το άλμα στην εξέλιξη ήδη είχε γίνει και τώρα οι αμερικανοί ήταν αυτοί που θα όριζαν το τόπο το πότε αλλά και με τι σκάφη θα τελούνταν ο αγώνας. Έτσι φτάσαμε στο Σαν Φραντσίσκο και στα  AC72 (το νούμερο υποδηλώνει το μήκος σε πόδια).

       Πολλά είναι αυτά που είδα και κράτησα από αυτήν την σειρά αγώνων.  Αν όχι η μεγαλύτερη αλλά μια από τις μεγαλύτερες ανατροπές στην ιστορία του αθλητισμού. Βέβαια μόλις άρχισε η αντεπίθεση των αμερικανών βγήκαν οι υποστηριχτές των Νέο Ζηλανδών να πουν: ξέρετε είναι στημένο έτσι ώστε να πουληθούν περισσότερα εισιτήρια γιατί αν το κύπελλο τελείωνε στους 10 αγώνες (9-1) υπέρ τους τότε 8 αγώνες που δεν θα γινότανε με τα όποια έσοδα τους αλλά και το φινάλε που μας επιφύλασσε τελικά,  θα είχαν χαθεί και θα φαινόταν το κύπελλο ως μονόπρακτο θεατρικό έργο. Ξέρετε πολλές φορές συμβαίνει  να πάς σε έναν αγώνα, πάντα προετοιμασμένος για το καλύτερο και ξαφνικά να ανακαλύπτεις ότι είσαι πιο αργός από τον(τους) αντιπάλους σου . Εκεί έχεις  δύο επιλογές , να παραδεχτείς την ήττα σου ή να κάνεις ότι μπορείς να κάνεις για να αλλάξεις κάτι στον τρόπο που αντιμετωπίζεις τον αγώνα ή στο υλικό σου. Και αυτό έκαναν οι Αμερικανοί, αλλαγές! Αν και δεν είμαι και  τόσο σίγουρος για το τι ακριβώς έκαναν στο σκάφος και στα υλικά τους,  είδαμε όλοι ότι αλλάξανε τον υπεύθυνο τακτικής τους με τον πιο επιτυχημένο ιστιοπλόο όλων των εποχών με 5 Oλυμπιακά μετάλλια αλλά και 2 παγκόσμιους τίτλους στο match race και άπειρες άλλες νίκες. Τον Ben Ainslie. Χρησιμοποίησαν το δικαίωμα που τους δίνει ο κανονισμός να μην τρέξουνε δεύτερη ιστιοδρομία σε μια μέρα γιατί είδαν ότι η ομάδα δεν “τραβούσε” και επειδή είχαν πρόβλημα με τα τακ τους, έτσι ώστε να προπονηθούν στις μανούβρες τους. Με λίγα λόγια κάνανε ότι μπορούσαν για να γυρίσουν το σκορ, έμειναν ψύχραιμοι και αποφασισμένοι μέχρι το τέλος και πάνω από όλα το πιστέψανε! Από την άλλη οι Νέο Ζηλανδοί  προερχόμενοι από την νίκη τους στα προκριματικά του “Louis Vuitton Cup” (ο αγώνας που γίνετε πριν το America’s Cup για να προκύψει ο διεκδικητής και αντίπαλος του υπερασπιστή) αλλά και έχοντας κάνει πρακτικά περισσότερη προπόνηση στην Θάλασσα αφού έτρεξαν περισσότερους αγώνες μπήκαν πολύ πιο έτοιμοι(τάδε είπε ο Ανδρέας Παλεράς) και φουριόζοι κάνοντας σερί νίκες.  Αυτό όπως αποδείχθηκε δεν τους έκανε καλό αφού επαναπαυθήκανε και στο δεύτερο μισό των αγώνων οι Αμερικανάρες βρήκαν κάτι που έκανε το σκάφος τους να πηγαίνει πιο γρήγορα αισθητά. Όπως είπε και ο σπίκερ της μετάδοσης πολύ σωστά, η ταχύτητα είναι ο καλύτερος φίλος των τακτίσιαν σε έναν τέτοιο αγώνα. Και έτσι έγινε, δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα για να αντιδράσουν. Μόνο εάν βρίσκανε  ταχύτητα ,κάτι που δεν έγινε ποτέ.

         Το γεγονός ότι κέρδισαν οι Αμερικανοί αποδεικνύει  ότι κάθε άλλο παρά “πουλημένο” ήταν το ματς. Η άλλη εκδοχή λέει ότι απλά ξέρανε ότι είναι πολύ γρήγοροι κατασκοπεύοντας τους αντιπάλους τους στους αγώνες πριν και τους άφησαν στην αρχή για να το κάνουν πιο δραματικό πιο θεαματικό  και για να γράψουν ιστορία. Ναι ωραία αλλά 8-1; Πολύ ρίσκο  από την μεριά τους νομίζω και αν γινόταν το παραμικρό και το έχαναν;

      Ενστερνίζομαι  την άποψη του παγκόσμιου πρωταθλητή Κ. Τριγκώνη ότι δεν υπάρχει επιστροφή μετά από αυτούς τους αγώνες παρόλο που στην αρχή νοσταλγούσα τα παλιά σκάφη. Είναι κάτι τρομερό και μόνο μπροστά έχει να πάει το άθλημα από αυτό. Αυτή αν θέλετε είναι η formula 1 της ιστιοπλοΐας και θα τραβήξει πολλούς νέους στον χώρο μιας και είναι όντως κάτι συναρπαστικό.

        Συνεχίζω  παίρνοντας  την δήλωση του Κυβερνήτη του Emirates New Zealand που λέει ότι : “Κερδίσατε το κύπελλο γιατί δεν το θέλαμε και δεν με νοιάζει καθόλου που το χάσαμε δεν μας ενδιέφερε” στον νικητή James Spithill. Ασφαλώς και βγάζει πικρία για την ήττα του και είναι λογικό αλλά το ότι μετά την απονομή φαινόταν σαν να κλαίει στην αγκαλιά της γυναίκας του άλλα δείχνει . Αυτό όμως που θα κρατήσω από την δήλωση του είναι ότι : “ο αγώνας είναι μια ανοησία δεν έχει να κάνει με εθνικότητες και εθνικές ομάδες πια αλλά το χρήμα διέπει το αγώνα”.

      Πραγματικά αν δει κανείς μέσα στα 2 σκάφη περισσότεροι ήταν οι Νέο Ζηλανδοί παρά οι Αμερικάνοι. Ενδεικτικό το ότι στην αμερικανική ομάδα ήταν μόλις 2 αμερικάνοι και η μεγάλη πλειοψηφία ήταν Αυστραλοί και Νέο Ζηλανδοί και αυτό δείχνει ότι ο αγώνας έχει ξεφύγει σε άλλο επίπεδο πέραν του εθνικού. Αλλά ποιος λέει ότι δεν πρέπει να είναι έτσι;

       Μέσα σε όλα αυτά είδα πράγματα που θέλω οι νεότεροι να βλέπουν και αυτά κρατάω από την όλη ιστορία.. Είδα τις 2 ομάδες μετά το τέλος των αγώνων να συγχαίρουν η μία την άλλη μέσα σε όμορφο κλίμα, άλλωστε δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα έξω από το νερό. Είδα το κοντράστ των συναισθημάτων, τα γέλια και τα πανηγύρια από την μια,  την κατήφεια και την απογοήτευση από την άλλη. Έτσι είναι ο αθλητισμός ,χάνεις ή κερδίζεις. Από εκεί και πέρα αυτό σε κάνει να θέλεις να γίνεις καλύτερος και να επιστρέψεις πιο δυνατός, και έτσι πρέπει να είναι. Είδα τις οικογένειες των αθλητών να είναι εκεί και να στηρίζουν τους ανθρώπους τους, ας μην ξεχνάμε ότι η ιστιοπλοΐα είναι από τα πιο χρονοβόρα αθλήματα και η οικογένεια παίζει τεράστιο ρόλο στην εξέλιξη ενός αθλητή σε πρωταθλητή με ότι αυτό συνεπάγεται. Αλλά είδα και το σημαντικότερο από όλα.

Όσο πίσω και αν έχεις μείνει, όσο βουνό και να φαντάζει αυτό που έχεις να αντιμετωπίσεις,

 να ΜΗΝ τα παρατάς ποτέ…