Αυτό το νησί λοιπόν μου άρεσε πολύ. Πολύ ήσυχο με τρία –τέσσερα ταβερνάκια και ένα μίνι μάρκετ και την Στερεά Ελλάδα δίπλα, πέντε λεπτά με το θαλάσσιο ταξί. Η μαρίνα, καινούργια σχετικά αλλά παρατημένη χωρίς ρεύματα και νερά για τους ταξιδιώτες της. Εκεί συμβαίνει το εξής παράδοξο, πολλοί ξένοι τουρίστες έρχονται και αράζουν τα σκάφη τους για όλο τον χειμώνα χωρίς να πληρώσουν κάποιο αντίτιμο. Προφανώς αφήνουν τους περίπου 45 ντόπιους μόνιμους κάτοικους (αν θυμάμαι καλά) να τα προσέχουν, αλλά το μεγαλοπρεπές δικάταρτο σκάφος που ήταν στον βυθό και προεξείχαν μόνο τα κατάρτια του από την επιφάνεια της θάλασσας, δείχνανε τον βαθμό της εγκατάλειψης και της αδιαφορίας. Ένα λιμάνι θησαυρός που θα μπορούσε να εκμεταλλεύεται με πολλούς τρόπους από το κράτος ή από οποιοδήποτε άλλο, αλλά στέκεται εκεί στοιχειωμένο από γαλέρες φαντάσματα που περιμένουν καρτερικά τα αφεντικά τους να τα δροσίσουν στην αλμύρα του καλοκαιρινού αέρα.

Ήταν νωρίς το απόγευμα όταν φτάσαμε και απλώσαμε τα ρούχα μας να στεγνώσουν και κατευθυνθήκαμε προς τα ταβερνάκι να φάμε όχι κάτι θαλασσινό μην γελιέστε! Είχαμε φάει πολύ θάλασσα οπότε όχι να μας λείπει και άλλο!!Μια μπριζολάρα με πατατούλες τηγανιτές! Σήμα κατατεθέν Παναή! Στην συνέχεια κοιμηθήκαμε στο σκάφος με τον αέρα να σφυρίζει γύρω από τα ξάρτια τραγουδώντας ένα διαφορετικό νανούρισμα από τα άλλα…

 Τρεις τα χαράματα λύναμε τους κάβους στο σκοτεινό και αγριεμένο λιμάνι πια, που δεν θύμιζε τίποτα από το όμορφο και καλοσυνάτο τοπίο της ημέρας και βγαίναμε γοργά προς τον επόμενο μεγάλο στόχο μας. Την γέφυρα του Ρίο- Αντίρριο η οποία φαινότανε ήδη με το που καβατζάραμε και αφήναμε πίσω μας το νησάκι. Τα πολύχρωμα φώτα της  παίζανε και  μας προσκαλούσαν να πάμε κοντά της. Ο αέρας τώρα με καλή ένταση και διεύθυνση μας ζητούσε συγνώμη για την χθεσινή ταλαιπωρία αλλά θυμίζοντας μας ότι αν δεν κοπιάσεις για κάτι δεν έχει καμία αξία τελικά. Στα δεξιά μας τα φώτα της Ναυπάκτου μας χαιρετούσαν και μας έγνεφαν καλό ταξίδι ώσπου φτάσαμε κοντά στην γέφυρα. Μιλήσαμε στον ασύρματο και μας είπαν να περάσουμε από την αριστερή μεριά της γέφυρας μετρώντας ένα πυλώνα αριστερά μας και τρεις δεξιά! Έτσι κάναμε και μείναμε με ανοιχτό το στόμα να κοιτάμε ψηλά σαν μικρά παιδιά που είδανε κάτι τρομερό. Περνούσαμε κάτω από την γέφυρα! Αναρωτιέμαι μέσα μου καθώς χουχουλιάζω στην νιτσεράδα μου επειδή είχα ξεπαγιάσει από το κρύο, τι μπορεί να φτιάξει ο άνθρωπος τελικά;

Ξημέρωνε και ο Πατραϊκός κόλπος μας υποδέχτηκε με τον καλύτερο τρόπο, Θάλασσα λάδι και έναν ήλιο να λάμπει σιγά-σιγά στην πλάτη μας θυμίζοντας μου και κάνοντας με να σιγοτραγουδάω μόνος μου μιας και οι υπόλοιποι κοιμότανε κάτω το τραγούδι των pearl jam που λέει: “No matter how cold the winter, there's a springtime ahead” .Το λιμάνι της Πάτρας αριστεράς μας έβαζε σφραγίδα και αυτό με την σειρά του ότι ναι περάσαμε από εκεί λες και περνούσαμε τα σύνορα μιας άλλης χώρας και τσεκάραμε τα διαβατήρια μας. Νύσταξα λίγο αλλά δεν τα παράτησα, κρατήθηκα με την σκέψη αγαπημένων μου προσώπων αφήνοντας ένα χαμόγελο να σκάσει στα χείλι μου(πράγμα σπάνιο για μένα)! Ναι είναι αλήθεια αυτό, μόνο όταν είσαι μακριά τους εκτιμάς και σου λείπουν πιο πολύ.

Το σκάφος τώρα έτρεχε και έσχιζε πολύ γρήγορα την θάλασσα ενώ το ευνοϊκό ρεύμα μας έδινε και άλλη φόρα κάνοντας με να αισιοδοξώ για την ώρα άφιξης μας. Είχαμε πάρει την απόφαση να το πάμε χωρίς στάση μέχρι την Κέρκυρα αν ο θεός Ποσειδώνας αποφάσιζε να κοιμηθεί λιγάκι αφήνοντας μας να τρέχουμε. Κάπου εκεί δεξιά μας η λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου ανοιγότανε και με έκανε να ανατριχιάσω πολλές φορές στην σκέψη της ιστορίας της. Πόσο ήρωες ήμασταν σαν λαός και πόσο παραδόπιστοι γίναμε; Ίσως τέτοια παραδείγματα να μας ξαναβάλουν στο ίσιο δρόμο σκέφτομαι… Καβατζάραμε τώρα την λιμνοθάλασσα του Πόρτο και μπαίναμε πια στο Ιόνιο Πέλαγος. Τα νερά άρχισαν να αλλάζουν χρώμα λες και εκεί ο θεός είχε ρίξει λίγο άσπρο παραπάνω στο μπλε του, κάνοντας το γαλάζιο θεϊκό, φανταστικό. Αυτό που ξετρελαίνει τους ξένους τουρίστες κάθε χρόνο.

Ο καιρός τώρα άρχισε να φρεσκάρει από πίσω μας και ο ήλιος άρχισε να καίει αλλά αυτό δεν μας πείραζε καθόλου… Είχαμε παγώσει της προηγούμενες ώρες και προσπαθούσαμε να μαζέψουμε όσο μπορούσαμε παραπάνω ζέστη για την δύσκολη νύχτα που ερχότανε. Έβγαλα το βιβλίο που πρόσφατα μου χάρισε η φίλη μου η Μαρία και άρχισα να διαβάζω ενώ που και πού έριχνα μια ματιά μπροστά για τυχόν εμπόδια και πλοία που μπορεί να ερχόταν. Με τον αέρα τώρα πίσω μας αισθανόσουν ότι κάλπαζες  σε ένα άλογο που έτρεχε όλο και πιο γρήγορα ρουθουνίζοντας και χλιμιντρίζοντας από κούραση αλλά που είχε έναν και μόνο σκοπό. Να φτάσει.

Περνούσαμε δίπλα από την Κάστο και έπειτα από τον Κάλαμο δυο πανέμορφα νησιά που πέρσι έτυχε να διανυκτερεύσουμε  στο δεύτερο για μια νύχτα στον καταπληκτικό φυσικό κόλπο Πόρτο Λεόνε. Οι αναμνήσεις και οι σκηνές από ένα περιβόητο αυτοσχέδιο αγώνα που τελικά το πλήρωμα μου είχε κερδίσει με ταξίδεψαν για αρκετά λεπτά. Θυμήθηκα το πλήρωμα τον Θάνο ,την Μαρία ,τον Κύριο Δημήτρη, Την Χριστίνα τον Άνθιμο και τα άλλα παιδιά. Είχαμε περάσει τέλεια σκέφτομαι καθώς ρίχνω μια ματιά στο Gps για να τσεκάρω αν όλα πάνε καλά. Το Μεγανήσι στα αριστερά μας έδειχνε πολύ άδειο σε σχέση με την εικόνα που είχα στο μυαλό μου από χιλιάδες βάρκες και βαρκούλες και κάθε λογής σκάφη να έχουν πλημυρίσει τον κάθε μικρό και γραφικό του όρμο. Φεύγαμε γρήγορα ενώ ο άνεμος είχε φτάσει τα 14 μίλια ένταση  από την πρύμη μας. Ωραίοι ιστιοπλοϊκοί αγώνες θα γινόταν εδώ σκέφτηκα, τέλειες οι συνθήκες και παρατήρησα τον Σκορπιό στα αριστερά μας. Αρχίσαμε να συζητάμε για τον απίστευτο αυτόν τύπο που έκανε την Ελλάδα να ακουστεί παντού και για το γεγονός ότι το νησί πουλήθηκε πρόσφατα σε Ρώσο μεγιστάνα. Αυτή η κουβέντα μας έμπασε μέσα στο κανάλι της Λευκάδας. Είχαμε φάει τον γάιδαρο και μας έμενε η ουρά.

Προσπαθούσαμε μάταια να βρούμε τι ώρα ανοίγει η γέφυρα στην Λευκάδα για να περάσουμε αλλά κανείς δεν απαντούσε στο τηλέφωνο και το λιμεναρχείο μας διαβεβαίωσε ότι ανοίγει μόλις πας εκεί μπροστά! Έτσι κάναμε πήγαμε εκεί μπροστά και μιλήσαμε στον ασύρματο. Ήταν τρεις το μεσημέρι και ο κυριούλης εκεί ήταν κάθετος. ‘’ Τέσσερις η ώρα θα ανοίξω’’!!

Τα αυτιά μας πέσανε στο πάτωμα έπρεπε να περιμένουμε μια ώρα άσκοπα. Πήγαμε πίσω στην μαρίνα δέσαμε και ξεκουραστήκαμε λίγο ώσπου έφτασε η ώρα μας. Περάσαμε ενώ τα αυτοκίνητα δεξιά και αριστερά είχανε σχηματίσει μεγάλη ουρά περιμένοντας μας αυτά τώρα και σίγουρα σκεφτόντανε που πάνε αυτοί οι τρελοί τέτοια εποχή με το σκάφος; Βγήκαμε προς τα έξω και επιτέλους βάλαμε πλώρη για Κέρκυρα. Ο αέρας και το κύμα που ερχόταν πάλι από τα δυτικά ήταν δυνατός και ευνοϊκός μεν αλλά το κύμα κουνούσε πολύ δε. Ο μάγειρας Λίνος έκανε τρομερές προσπάθειες να τηγανίσει τα σνιτσελάκια του αλλά τα κατάφερε και φάγαμε κάπως στο πόδι αφού με την κλίση που είχαμε δεν μπορούσε να στρωθεί τραπέζι όπως το φανταζόμασταν. Στα δεξιά μας αφήναμε την Πρέβεζα μια πανέμορφη πόλη με πολύ ωραίους ανθρώπους για όσους την έχουν επισκεφτεί. Άρχιζε να σουρουπώνει και ένα πανέμορφο ηλιοβασίλεμα μας συνόδευε την ώρα που περνούσαμε ανοιχτά από τους Παξούς. Αναμνήσεις, αναμνήσεις ,αναμνήσεις  και πάλι από ένα Πάσχα πριν μερικά χρόνια. Ο αέρας έπεσε πολύ… Μαζέψαμε πανιά αλλά το κύμα ήταν τώρα ενοχλητικό και μας κουνούσε άτσαλα. Είχε νυχτώσει για τα καλά όταν φτάναμε στο νότιο άκρο του Νησιού ενώ η θάλασσα είχε γίνει τώρα λάδι λες και πλέαμε σε μια τεράστια σκοτεινή πισίνα. Ησυχία και πολύ υγρασία. Τα ρούχα μου και οι τέντες του σκάφους στάζανε θαρρείς και έβρεχε ασταμάτητα. Οι τελευταίες δύο ώρες μου φάνηκαν ένας αιώνας. Και ο όπως λέει και ο φίλος μου ο Αιμίλιος «και πηγαίναμε ,πηγαίναμε ,πηγαίναμε» και τελικά μετά από λίγη ταλαιπωρία ακόμη στην είσοδο του λιμανιού της, μπαίναμε στην πανέμορφη Μαρίνα των Γουβιών.

Είχα ξεπαγιάσει. Λίγες ώρες ύπνο και ξύπνημα στις εφτά το πρωί να πάρω ταξί να πάω στο λιμάνι, από εκεί το πλοίο για Ηγουμενίτσα και από εκεί το ΚΤΕΛ για Θεσσαλονίκη. Έφτασα ακριβώς στις δύο και αμέσως άφησα τα πράγματα μου για να καταλήξω που αλλού; Στην θάλασσα να κάνω προπόνηση στα παιδάκια μου.

Χάρηκα πάρα πολύ που τους είδα όλους.