Ένα ταξίδι είναι πάντα αναζωογονητικό και μαθαίνει κανείς πολλά πράγματα και σε σύντομο χρονικό διάστημα, μαζεύει εμπειρίες χρήσιμες και μη, που μπορεί αργότερα να τον βοηθήσουν στην ζωή του ή και να της  δώσουν διαφορετικό νόημα. Ένα τέτοιο ταξίδι ήταν και αυτό στην Αμερική πριν από ακριβώς ένα χρόνο όταν είχα την πρόταση να με φιλοξενήσουν δύο πολύ γλυκές και καλές κυρίες…

Οι δύο κυρίες λοιπόν όπως και πολλοί άλλοι φίλοι που συνάντησα και γνώρισα εκεί κατοικούσαν σε μια μικρή πόλη το Russellville, το οποίο ήταν ακριβώς στα σύνορα δύο πολιτειών, του Kentucky και του Tennessee. Στο δεύτερο λοιπόν νομίζω ότι συμβαίνει κάτι μαγικό και πανέμορφο. Η πρωτεύουσα του είναι το Nashville ενώ η μεγαλύτερη πόλη της πολιτείας είναι το Memphis. Οι δύο αυτές πόλεις  αποτελούν δύο πραγματικούς γεννήτορες της μουσικής βιομηχανίας η καθεμία στο δικό της τεράστιο στυλ.

Το Memphis ήταν το πρώτο που επισκεφτήκαμε και για μένα ήταν ένα πολιτισμικό σοκ καθώς εκεί έμενε ο βασιλιάς Elvis Presley -χωρίς να κατάγεται όμως από εκεί.  Εκεί λοιπόν είχαμε την ευκαιρία να περιηγηθούμε στο σπίτι του, τη θρυλική Graceland, να δούμε τα αμέτρητα βραβεία του αλλά και τα επιμέρους μουσεία όπως το «Sun Studio Records» όπου ηχογραφούσε τα τραγούδια του αλλά και τον οικογενειακό του τάφο.

H ιστορία του τόπου αυτού είναι πολύ μεγάλη, καθώς εκεί ανακαλύφθηκε και καλλιεργήθηκε η soul μουσική. Αυτό το είδος μουσικής ήταν στη ουσία οι εμπειρίες ζωής των έγχρωμων ανθρώπων που ζούσαν στην Αμερική ανακατεμένες σε ένα απόσταγμα από μέρη του Ευαγγελίου μαζί με ρυθμό και μπλουζ σε μορφή funky.  Άλλα χαρακτηριστικά του είδους είναι οι ελκυστικοί του ρυθμοί οι οποίοι ντύνονται συχνά από χτυπήματα των χεριών και γαλήνιες κινήσεις του σώματος. Ακόμη υπάρχουν μορφές της soul όπου ο σολίστας τραγουδάει παρατείνοντας την φωνή του και ο χορός απαντάει όπως και πολλές άλλες αυτοσχέδιες εκφράσεις της.

Αφού λοιπόν περιηγηθήκαμε όλοι μαζί στο εργοστάσιο κατασκευής των ξακουστών σε όλο τον κόσμο κιθάρων Gibson και είδαμε πως τις φτιάχνουν, σειρά είχε ένα ατελείωτο καθημερινό πάρτι από τις 5 το απόγευμα, σε ένα δρόμο που είχε το όνομα Belle Street και ο οποίος ήταν γεμάτος με μαγαζιά που μπορούσες να ακούσεις μπάντες να παίζουν ζωντανά! Μου έκανε τρομερή εντύπωση ο τρόπος που λειτουργούσαν αυτά τα μαγαζιά που δεν αποκλείεται σε κάποια χρόνια να τον δούμε να έρχεται και στα μέρη μας! Οι καλλιτέχνες δεν αμείβονταν από τον καταστηματάρχη ή απλά έπαιρναν ένα μηδαμινό ποσό και μπροστά τους είχαν ένα μεγάλο κουβά! Εκεί λοιπόν εφόσον τους άκουγες πίνοντας το ποτό σου και εφόσον σου άρεσαν τότε τους επιβράβευες ρίχνοντας το λεγόμενο φιλοδώρημα στον κουβά. Το ίδιο ίσχυε και στην περίπτωση που σου έκανε κέφι να ακούσεις κάποιο συγκεκριμένο τραγούδι. Μόλις τελείωνε το περίπου 45 λεπτά με μιάμιση ώρα πρόγραμμα τους, το μαγαζί άδειαζε και πήγαινες στο διπλανό η παραδιπλανό μαγαζί να ακούσεις άλλη μπάντα μέχρι να ετοιμαστεί σε αυτό μια άλλη! Επίσης είχαν έναν δικό τους άνθρωπο ο οποίος πουλούσε για λογαριασμό της μπάντας με μικρό κόστος το cd τους με δικιά τους μουσική, συνήθως σε χαρτονένιο κουτάκι και με πρόχειρα εξώφυλλα. Έτσι μπορούσες να δεις αμέτρητες μπάντες σε ένα μόνο απόγευμα και βράδυ!

Υπήρχαν και άλλα, παλαιότερα μαγαζιά όπως αυτό που ξεκίνησε να παίζει κάπου στο 1943 για λίγα χρήματα ένας από τους πιο ταλαντούχους εκφραστές του είδους, ο B.B. King, στον οποίο ανήκει πλέον το μαγαζί και  φέρει και το όνομα του, και πολλά άλλα όπως τα πασίγνωστα σε όλους μας Hard Rock Cafe που είχαν μπάντες που πληρωνόταν όπως ξέρουμε. Ήταν ένας παράδεισος καθώς οι μπάντες έπαιζαν αρκετά είδη μουσικής. Τέλος υπήρχαν πολλοί σωσίες του Elvis καθώς την επόμενη της επίσκεψης μας ήταν τα γενέθλια του, φαν από όλη την Αμερική και τον κόσμο μαζεύτηκαν για να τον τιμήσουν με την παρουσία τους το μνημόσυνο και την κοπή της τούρτας των γενεθλίων του που γίνονται κάθε χρόνο στο σπίτι του.

Μια από τις επόμενες ημέρες επισκεφθήκαμε την πρωτεύουσα του Tennessee, το Nashville. Εκεί συναντήσαμε πανομοιότυπο σκηνικό με διαφορά όμως στο είδος της μουσικής! H country μουσική ξεκίνησε στις νότιες αγροτικές Ηνωμένες Πολιτείες τη δεκαετία του 1920 και έχει τις ρίζες της στη Δυτική καουμπόικη και λαϊκή μουσική. Αποτελείται συχνά από μπαλάντες και χορευτικές μελωδίες με  γενικά απλές φόρμες και αρμονίες και συνοδεύεται  κυρίως από έγχορδα όπως banjos, μαντολίνο, ηλεκτρικές και ακουστικές κιθάρες, βιολιά και φυσαρμόνικες. Απέκτησε δημοτικότητα τη δεκαετία του 1940 με τον παλαιότερο όρο μουσική του βουνού. Ο όρος country μουσική χρησιμοποιείται σήμερα για να περιγράψει πολλά στυλ και subgenres. Η Harlan Perry Howard (1927– 2002), η οποία υπήρξε στιχουργός της country για πολλά χρόνια δήλωσε ότι «country μουσική είναι τρεις συγχορδίες και η αλήθεια».

Αυτό που μου έκανε τρομερή εντύπωση όμως ήταν το «Grand Ole Opry» το οποίο είναι μια εβδομαδιαία μουσική σκηνή της χώρας, η οποία παρουσιάζει τα μεγαλύτερα αστέρια του είδους από το 1925. Είναι επίσης μια από τις πιο μακροχρόνιες εκπομπές στο ραδιόφωνο στο κόσμο. Αφιερωμένο στην μουσική της χώρας τιμώντας και την ιστορία του, το Opry παρουσιάζει ένα μίγμα μύθων και σύγχρονων μουσικών ειδών της χώρας όπως τα bluegrass, folk, gospel, όπως και παραστάσεις τύπου stand up comedy. Η σκηνή  προσελκύει εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες από όλο τον κόσμο και εκατομμύρια ακροατές ραδιοφώνου και διαδικτύου. Η Opry, σήμερα αποτελεί σήμερα μέρος του αμερικανικού τοπίου, είναι «το σόου που έκανε την country διάσημη» ενώ έχει χαρακτηριστεί ως το «σπίτι της Αμερικάνικης μουσικής» και «η πιο διάσημη σκηνή της Country». Στην δεκαετία του 1930 το πρόγραμμα γινότανε κάθε Σάββατο από επαγγελματίες πια μουσικούς και μεταδιδότανε σχεδόν σε 30 χώρες στον κόσμο. Το 1943 το Grand Ole Opry μεταφέρθηκε σε μια πιο μόνιμη στέγη, το Αμφιθέατρο Ryman. Όλα τα παραπάνω συντέλεσαν στο να γίνει το Nashville  το επίκεντρο και να παραμένει η συμμετοχή των καλλιτεχνών εκεί ως ένα από τα σπουδαιότερα επιτεύγματα στη μουσική της χώρας.

Ήταν μια αξέχαστη και φοβερή εμπειρία ειδικά για κάποιον σαν εμένα που λατρεύει την μουσική… Ελπίζω να ξαναβρεθώ εκεί γιατί πραγματικά αξίζει τον κόπο και σε κάνει να νιώθεις εντελώς διαφορετικά… Και όσο για το αποτέλεσμα; Με κέρδισε η country νομίζω περισσότερο!