Στις 30 Σεπτεμβρίου του 2006 μια από τις μεγαλύτερες ροκ μπάντες της εποχής μας εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας. Όσοι ήταν εκεί θα θυμηθούν… Όσοι είναι λάτρεις της μπάντας και δεν κατάφεραν να πάνε μάλλον θα ζηλέψουν…

Η χαρά μου ήταν ανείπωτη! Αμέσως τηλεφώνησα στον φίλο μου το Δάνο που έμενε στην Αθήνα και με τον οποίο παίζαμε μουσική όταν ήμασταν  παιδιά, του ανακοίνωσα την επερχόμενη συναυλία της αγαπημένης μου μπάντας και το γεγονός της δικής μου άφιξης. Τα εισιτήρια ήταν δυο ειδών, τα φθηνά για κερκίδα και τα ακριβά για αρένα. Ελπίζοντας ότι θα έβρισκα ακριβό αμέλησα να πάρω εισιτήρια και σε ένα μήνα εξαντλήθηκαν τα ακριβά παρακαλώ! Η απογοήτευση ήταν ζωγραφισμένη στο πρόσωπο μου για πολλές ημέρες μετά αυτήν την είδηση, τόσο που δεν ήθελα να πάω καν με το σκεπτικό ότι θα τους βλέπω από πολύ μακριά. Τελικά με την παρότρυνση του αδερφού μου Δημήτρη-ο οποίος είναι επαγγελματίας στο είδος συναυλία και πώς να πιάσεις καλή θέση σε αυτές- αγόρασα το εισιτήριο.

Η μέρα της συναυλίας έφτασε και θυμάμαι να είμαστε έξω από το ΟΑΚΑ αρκετά νωρίτερα για να μπορέσουμε να μπούμε μέσα από τους πρώτους και να χωθούμε στην αρένα με οποιοδήποτε τρόπο.

Όταν οι πόρτες άνοιξαν και άρχισαν να τρέχουν όλοι να προλάβουν να πιάσουν καλή θέση τρέχαμε και εμείς και-δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτές τις σκηνές(!), φτάσαμε στις κερκίδες. Η αρένα βρισκόταν μπροστά μας και το μόνο που είχαμε να κάνουμε ήταν να πηδήξουμε δύο μέτρα- δεν το λες και λίγο-για να βρεθούμε εκεί! Χωρίς να το σκεφτούμε καν πηδήξαμε ακούγοντας τους υπεύθυνους ασφαλείας να ουρλιάζουν πίσω μας καθώς η κίνηση μας παρότρυνε και άλλους να μας μιμηθούν. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα μαζεύτηκαν πολλοί υπεύθυνοι ασφαλείας και άρχισαν να εμποδίζουν τους υπόλοιπος που ήθελαν να πηδήξουν μέσα. Νιώθαμε τόσο τυχεροί… Καταφέραμε να φτάσουμε πολύ κοντά στη σκηνή, στην 5^η ή 6^η σειρά. Όταν άρχισε η μουσική υπόκρουση που υποδείκνυε ότι σε λίγο θα ανέβαιναν να παίξουν οι Pearl Jam νομίζω ότι οι σφυγμοί μου είχαν ανέβει στους 200!

Σε λίγα δευτερόλεπτα το Go! ηχούσε στα αυτιά μου όπως όταν τους είχα ακούσει για πρώτη φορά να παίζουν σε εκείνη την κασέτα 14 χρόνια πριν. Μόνο που δεν έκλαιγα από την συγκίνηση ενώ από το πολύ χτύπημα και πανικό βρέθηκα να είμαι στην πρώτη γραμμή μέσα σε  λίγα λεπτά. Εκεί άρχισε το πάρτυ!  Στεκόμουν ακριβώς στην αριστερή πλευρά της σκηνής έχοντας τον Mike McCready μπροστά μου να κάνει μαγικά με την κιθάρα του αλλά και να αρπάζω 4 πένες του όταν αυτός τις πετούσε στο κοινό! Η μπάντα συνηθίζει να κάνει δύο encore. Αυτό σημαίνει ότι στο τέλος κάθε συναυλίας οι μουσικοί φεύγουν, το πλήθος ζητάει να παίξουν περισσότερο (encore) και όπως συνηθίζεται το πετυχαίνει για τρία ακόμη τραγούδια… Στο δεύτερο encore λοιπόν ο Eddie Vedder ήρθε προς το μέρος μου την ώρα που παίζανε το Rocking in a free world του  Neil Young και προς μεγάλη μου έκπληξη, μου χάρισε το ντέφι που έπαιζε… Δεν μπορώ να περιγράψω την χαρά μου! Ο άνθρωπος που είχα ταυτιστεί για αρκετά από τα παιδικά μου χρόνια με την φωνή του και τις ανησυχίες του μου χάριζε το ντέφι του. Τι μεγάλη τιμή Θεέ μου!

Για πολύ καιρό μετά θυμάμαι να λέω την ιστορία στους φίλους μου. Ήταν κάτι το απίστευτο για μένα. Πάντα ελπίζω ότι θα επιστρέψουν… Δυστυχώς φημολογείται  πως οι διοργανωτές δεν μπόρεσαν να καλύψουν τα έξοδα της συναυλίας καθώς υπήρχαν περίπου 12.000 ψυχές μέσα στο στάδιο, κάτι το οποίο δυσκολεύει τις συνθήκες για να επαναληφθεί το εγχείρημα να ξαναέρθουν.

Όπως και να έχει τα χρόνια πέρασαν και το 2009 κυκλοφόρησαν το Backspacer, μια ακόμη κλασική περίπτωση Pearl Jam ακούσματος με τα The fixer και Just Breath να ξεχωρίζουν με το πρώτο να θυμίζει λίγο από τα παλιά σε πιο μαλακή βέβαια έκδοση. Το άλμπουμ έγινε χρυσό και πλατινένιο και σε πολλές χώρες και μπήκε στο τοπ 3 των charts.

Αυτή την εποχή οι Pearl Jam συνεχίζουν να περιοδεύουν σε όλο τον κόσμο και φέτος γιορτάζουν τα 20 χρόνια από την ίδρυση τους. Όπως είχε ανακοινωθεί, διοργανώθηκε  ένα φεστιβάλ προς τιμήν τους το οποίο έλαβε χώρα στο Alpine Valley Music Theatre στο East Troy του Wisconsin, στις 3 και 4 Σεπτεμβρίου. Εκτός από τους εορτάζοντες και οικοδεσπότες Pearl Jam, μαζί τους ήταν οι Queens Of The Stone Age, οι Strokes, οι Mudhoney, ο John Doe, o Liam Finn και πολλοί άλλοι. Εκτός αυτού οι Pearl Jam κυκλοφόρησαν ένα  ντοκιμαντέρ που ετοίμασε ο γνωστός σκηνοθέτης και φίλος του συγκροτήματος, Cameron Crowe. Το ντοκιμαντέρ φέρει τον τίτλο “Pearl Jam Twenty” και συνοδεύεται τόσο από soundtrack όσο και από βιβλίο, ενώ προβλήθηκε μόνο μία φορά στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 20 Σεπτεμβρίο- φυσικά εκτός της Ελλάδας – και  είναι διαθέσιμο σε dvd blue ray από τις 25 Οκτωβρίου. Τέλος στις εορταστικές εκδηλώσεις έρχεται να προστεθεί η κυκλοφορία της επίσημης μπύρας τους με το όνομα “Faithfull Ale“. Μάλιστα η εταιρία παραγωγής της η Dogfish, δήλωσε: «εμπνευσμένη από τις αρχές του συγκροτήματος και την αφοσίωσή του στη μουσική που είναι πιο σημαντική από την εμπορευματοποίηση, θα δωρίσουμε  20.000 δολάρια σε μία οργάνωση προστασίας του περιβάλλοντος».

Η ιστορία των Pearl Jam δεν τελειώνει εδώ και είμαι σίγουρος ότι θα συνεχιστεί για αρκετά χρόνια ακόμη. Ίσως τα παιδιά μου τους προλάβουν σαν παππούδες να παίζουν ακόμη.… Ένα είναι σίγουρο, η κληρονομιά που μας αφήνουν θα γαλουχήσει πολλούς νέους και νέες στην διάρκεια των χρόνων, όπως ακριβώς έγινε και με εμένα…