Την επόμενη μέρα λοιπόν  ήρθε ο Αντρέας και με το γνωστό γέλιο της ικανοποίησης στα χείλη του, το οποίο θυμάμαι ακόμη και σήμερα, μου δίνει δύο κασέτες των Pearl Jam και μου λέει: «Αυτοί είναι οι δύο πρώτοι τους δίσκοι, πολύ δυνατοί και οι δύο. Άκου και πες μου».

Για να πω την αλήθεια το όνομα της μπάντας δεν το συγκράτησα ενώ δεν θυμάμαι ούτε μισό δευτερόλεπτο από τα 15 λεπτά που έπρεπε να περπατήσω μέχρι το σπίτι γιατί είχα μεγάλη αγωνία για αυτό που θα άκουγα. Όταν έβαλα την κασέτα και άρχισε να παίζει το επιβλητικό και  συγχρόνως γκαζιάρικο Go! νόμιζα ότι θα τρελαθώ από την χαρά μου! Όσο συνεχιζόταν η κασέτα με τα Animal, Daughter, Glorified g και Dissident είχα πάθει αμόκ και απλά απολάμβανα αυτό που άκουγα και ας είχα βάλει να ακούσω τον δεύτερο κατά σειρά έκδοσης δίσκο τους! Με τον πρώτο δίσκο τους το Ten θυμάμαι να παίρνω το σκουπόξυλο της μητέρας μου ως μια άλλη ηλεκτρική Fender κιθάρα και να χτυπιέμαι ασταμάτητα στο δωμάτιο μου! Αποκορύφωμα του δίσκου θεωρώ ότι είναι το Alive, ένα κομμάτι που πραγματικά με κρατούσε ζωντανό σε πολλές δύσκολες στιγμές της ζωής μου. Το τραγούδι αποτελεί ίσως το σημαντικότερο σήμα κατατεθέν τους. Κέρδισε διάφορες διακρίσεις όπως τη 16 θέση στα αμερικάνικα και βρετανικά charts, την τρίτη θέση ανάμεσα στα «666 τραγούδια που πρέπει να ξέρεις», ένα διαγωνισμό του διάσημου περιοδικού Kerrang, την 26 θέση στα «100 πιο καυτά σόλο κιθάρας», ενώ έγινε 13 φορές Πλατινένιο στην Αμερική και σε πολλές, πολλές άλλες χώρες.

Αργότερα και αφού είχα νομίζω λιώσει την ταινία που υπήρχε μέσα σε αυτές τις κασέτες από τις τόσες φορές που τις είχα ακούσει, αποφάσισα να κάνω μια βόλτα στα δισκοπωλεία της πόλης για να δω τι παραπάνω μπορούσα να βρω για τους Pearl Jam. Έμεινα έκπληκτος όταν είδα ότι υπήρχε μπόλικο υλικό για να δω και μάλιστα δύο CD –τα οποία νομίζω ήταν από τα πρώτα που είχαν αρχίσει να κυκλοφορούν. Έτσι λοιπόν βρήκα δύο δίσκους, το Vitalogy και το No code τα οποία στο πρώτο τους άκουσμα δεν με ενθουσίασαν αρκετά αλλά στην συνέχεια λάτρεψα αρκετά τραγούδια όπως τα απίστευτα Spin the black circle, Betterman  ενώ από τον δεύτερο τα Who you are και In my tree. Oι διακρίσεις των δύο αυτών άλμπουμ άλλωστε δεν  μου αφήναν και πολλά περιθώρια αφού βρέθηκαν στο Νο1 των Charts σε Αμερική, Αυστραλία, Καναδά, Σουηδία, Νέα Ζηλανδία και στις θέσεις 3 και 4 στα Βρετανικά αντίστοιχα!

Σε εκείνο το σημείο περίπου κατάλαβα ότι είχαν αλλάξει ντράμερ και ο νέος απλά δεν τους έδινε το κάτι παραπάνω στα τραγούδια τους, παρόλο που ήταν πρώην ντράμερ μιας ασήμαντης μπάντας με το όνομα Red Hot Chili Peppers! Όπως και να είχε, περίμενα με ανυπομονησία το καινούργιο τους άλμπουμ και αυτό ήρθε το1996 με τη συμμετοχή νέου ντράμερ και πάλι. Το Yield, λοιπόν είναι το άλμπουμ που με καθιέρωσε επίσημα ως φαν τους. Το άλμπουμ συγκαταλέχτηκε στα top 3 όλων των χωρών σχεδόν σε ολόκληρο τον κόσμο! Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κανένα τραγούδι, αφού όλα μου άρεσαν πάρα πολύ…

Η αλήθεια είναι πως δεν ήξερα καθόλου αγγλικά τότε, καθώς ποτέ μου δεν πήγα σε φροντιστήριο να μάθω -όχι πως γνωρίζω τώρα- και δεν καταλάβαινα το νόημα των στίχων, όμως φανταζόμουν τι μπορεί να λέει το τραγούδι από τον τίτλο αλλά και τον πολύ όμορφο τρόπο που τα έντυνε η περίεργη χροιά της φωνής του τραγουδιστή του συγκροτήματος, Eddie Vedder. Αργότερα με το λεξικό κατάφερα να μεταφράσω μερικά γιατί όσο και να φαίνεται απλό, τότε το ίντερνετ βρισκόταν σε πρώιμη φάση και ήταν δύσκολο να τα χρησιμοποιήσεις!

Θυμάμαι πως για αρκετά χρόνια είχα σύντροφο μου αυτό το άλμπουμ, τόσο σε καλές όσο και δύσκολες στιγμές. Η συνέχεια έγινε δύο χρόνια αργότερα με τον δίσκο Binaural. Στο ενδιάμεσο διάστημα κυκλοφόρησαν μόνο ένα live cd με τις καλύτερες εκτελέσεις κομματιών σε περιοδείες τους σε όλο τον κόσμο. Το Binaural αν και εμένα μου άρεσε ήταν η αρχή της εποχής που οι Pearl Jam άρχισαν να δίνουν τη θέση της νεανικής τους ζωντάνιας και έκρηξης στην ωριμότητα και στο πιο ψαγμένο νόημα της μουσικής- αν μπορούμε να το πούμε έτσι. Και αυτός ο δίσκος πούλησε πολλά εκατομμύρια αντίτυπα. Κάπου εκεί νομίζω ότι άρχισα να χάνω το ενδιαφέρον μου έχοντας πάντα στο νου τα νέα της μπάντας αλλά και νέες κυκλοφορίες όπως το Riot Act του 2002, το οποίο επίσης ήταν πολύ ωραίο, αν και πάρα πολλοί φαν ανά τον κόσμο άρχισαν να τους κατηγορούν ότι αναλώνονται στα ίδια μουσικά ακούσματα μόνο και μόνο για να πουλήσουν. Η άποψη μου είναι ότι αυτοί ήταν οι Pearl Jam και αυτό ήταν ουσιαστικά το στυλ τους,  ένα στυλ που σίγουρα άλλαξε από την αρχή της δημιουργίας τους, αλλά ήξερες πάντα τι να περιμένεις από αυτούς για αυτό και τους γούσταρες.

Το Riot Act ήταν ένας πάρα πολύ καλός και προσεγμένος δίσκος με πολύ ωραίες μελωδίες και αρκετά καλά ριφάκια και θα μπορούσαμε να ξεχωρίσουμε μέσα από αυτόν το τραγούδι «Bu$hleaguer», το οποίο από το όνομα και μόνον μας παραπέμπει στον άλλοτε Πλανητάρχη George Bush, τον οποίον και κατηγορούν για τις πολιτικές του επιλογές . Οι Pearl Jam παίρνουν θέση για πρώτη φορά δημόσια δείχνοντας την άλλη τους πλευρά, αυτήν του πολιτικού ακτιβισμού. Το τραγούδι φυσικά είχε προβλήματα αναμετάδοσης καθώς λογοκρίθηκε στην Αμερική, ενώ έφερε προβλήματα στην μπάντα κατά τη διάρκεια συναυλιών σε διάφορες πολιτείες που ήταν αγαπητός ο Bush και στις οποίες οι φαν τους αποδοκίμασαν.

Ένα ακόμη κομμάτι  που ξεχωρίζω από αυτό τον δίσκο, το οποίο δεν είναι τραγούδι ουσιαστικά αλλά μια ψαλμωδία με τον Vedder να σε ανατριχιάζει κυριολεκτικά είναι το Arc .Το κομμάτι λένε ότι γράφτηκε για τους 9 νεκρούς στο Roskilde Festival της Δανίας, οι οποίο έχασαν τη ζωή τους  όταν  ποδοπατήθηκαν από το πλήθος κατά την διάρκεια της συναυλίας της μπάντας. Το γεγονός είχε πολύ άσχημη επίδραση στα μέλη της μπάντας , τα οποία φοβόταν πολύ να παίξουν σε συναυλίες αν ο κόσμος δεν ήταν καθιστός. Το θλιβερό γεγονός στο Roskilde Festival άλλαξε μια για πάντα τον τρόπο οργάνωσης για κάθε παρόμοιο event και ανάγκασε πολλά από αυτά να ακυρωθούν την επόμενη χρονιά, επειδή δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις ασφάλειας. Στο τραγούδι του ίδιου δίσκου  Love Boat Captain οι στίχοι “Lost nine friends we‘ll never know… two years ago today” αναφέρονται στο ίδιο περιστατικό, και αποτελεί ένα ακόμα μικρό δείγμα του πόσο πολύ επηρεάστηκαν οι Pearl Jam από το γεγονός.

Υπήρξαν τέσσερα χρόνια απραξίας τουλάχιστον όσον αφορά την κυκλοφορία νέων δίσκων, καθώς εκείνη την περίοδο οι Pearl Jam έκαναν συναυλίες σε όλο τον κόσμο. Μια ωραία ημέρα όμως, τον Απρίλιο του 2006, έμαθα, ότι θα έρθουν στην Ελλάδα για μια μόνο συναυλία στην Αθήνα…!

Θέλετε να μάθετε τι έγινε στη θρυλική συναυλία των Pearl Jam στην Αθήνα; To be continued…