Πόσες φορές μας έχει τύχει να ακούσουμε κάποιο τραγούδι και να κολλήσουμε αμέσως και πόσες άλλες έχει συμβεί να ακούσουμε ένα κομμάτι  και να πούμε: «τι τραγωδία!»

Ειδικοί λένε ότι ένα τραγούδι πρέπει να το ακούσεις τουλάχιστον 3 φορές για να βγάλεις ένα ασφαλές συμπέρασμα γι’ αυτό. Από όσο θυμάμαι, πολύ σπάνια άλλαζα γνώμη για ένα τραγούδι μετά από την τρίτη φόρα που το άκουγα, αλλά πραγματικά όταν αγόραζα ένα καινούργιο CD και το έβαζα να παίξει, δεν είχα την υπομονή να ακούσω όλα τα τραγούδια από την αρχή μέχρι το τέλος και έτσι άκουγα βιαστικά πρώτα την εισαγωγή τους.

Αν κάποιο μου άρεσε, τότε το άκουγα όλο και μετά πήγαινα στο επόμενο. Αφού είχα διαλέξει τα 2-3 καλύτερα, τα άκουγα ξανά στο τέλος. Πάντα υπήρχε κάποιο κομμάτι που μου άρεσε πολύ, γι’ αυτό και συνήθως αγόραζα όλο το CD χωρίς να γνωρίζω τα υπόλοιπα τραγούδια. Αυτό ήταν στ’ αλήθεια μια συνήθεια που είχα: άκουγα δηλαδή ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο ή σε κάποιο μπαρ και μετά έψαχνα με απίστευτη μανία να βρω τον καλλιτέχνη και να αγοράσω ολόκληρο το CD.

Ακόμη και σήμερα δεν μου αρέσει να κατεβάζω μουσική από το internet, παρόλο που η τεχνολογία το έχει κάνει πολύ απλό. Σέβομαι τον κόπο των καλλιτεχνών, αλλά κυρίως μ’ αρέσει να διαβάζω τις λεπτομέρειες  στο συνοδευτικό βιβλιαράκι με τα λόγια των τραγουδιών, τις φωτογραφίες και τους παραγωγούς του δίσκου, κάτι στο οποίο έδινα ιδιαίτερη προσοχή γιατί με ενδιέφερε να δω ποιοι έκαναν καλές παραγωγές και ποιοι όχι.

Γενικά πιστεύω ότι στη ζωή μας επιλέγουμε τι μουσική θα ακούσουμε ανάλογα με τη διάθεση μας, κάτι το οποίο έχει αποδειχθεί και επιστημονικά. Όταν έχουμε καλή ψυχολογία και είμαστε χαρούμενοι, θέλουμε να ακούμε χαρούμενα τραγούδια που μας ανεβάζουν, ενώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο όταν νιώθουμε μελαγχολία και απογοήτευση. Υπάρχει και το θέμα της μουσικής στο χώρο εργασίας, όπου πάλι οι επιστήμονες λένε ότι μια χαλαρωτική μουσική μπορεί να φέρει θετικά αποτελέσματα σε όσους έχουν πολύ στρες, ενώ η δυνατή μουσική ανεβάζει την αδρεναλίνη και μπορεί να βοηθήσει όσους έχουν να φέρουν εις πέρας δύσκολες αποστολές.

Προσωπικά είμαι άνθρωπος της μουσικής και έμαθα από πολύ μικρός να ακούω μουσική αλλά και να τραγουδάω. Ήταν η εποχή που πήγαινα στο δημοτικό όταν άρχισε η μουσική να δίνει νόημα σε οτιδήποτε έκανα στην ζωή μου και ξεκίνησα να συνδέω πράγματα και καταστάσεις με ένα τραγούδι. Είμαι βέβαιος ότι όλοι μας στο παρελθόν το έχουμε κάνει αυτό, σε μια στιγμή που ερωτευθήκαμε, χωρίσαμε, περάσαμε εξετάσεις , πήραμε πτυχίο, χάσαμε έναν δικό μας άνθρωπο και πολλά άλλα.

Δεν θα ξεχάσω το πρώτο τραγούδι που άκουσα και χόρεψα σε ένα από αυτά τα περιβόητα πάρτι στην έκτη δημοτικού με την πρώτη κοπέλα που ερωτεύτηκα στην ζωή μου. Ήταν το  «Wind of Change»  των Scorpions και πραγματικά, ακόμη και σήμερα όποτε το ακούω, μου έρχεται στο μυαλό εκείνο το βράδυ. Αν και γενικά στην ζωή μου έχω πρόβλημα μνήμης,  η μουσική με βοηθάει με έναν μαγικό τρόπο να τα θυμάμαι όλα με απίστευτες λεπτομέρειες.

Αργότερα όταν άρχισα να κάνω ιστιοπλοΐα, είχα κολλήσει  με τον Bryan Adams και ένα τραγούδι του που είναι πλέον ένα από τα αγαπημένα μου. Το «Thought I’d Died And Gone To Heaven» λοιπόν μου έδινε κουράγιο για πραγματικά πολλά χρόνια. Τότε είχα την εξής απίστευτη συνήθεια: δεν υπήρχαν ακόμα CD παρά μόνο κασέτες, οι οποίες περιείχαν μικρά αυτοκόλλητα  με νούμερα και γράμματα για να γράψεις π.χ. τον τίτλο και τα τραγούδια του άλμπουμ. Εγώ έπαιρνα αυτά τα αυτοκόλλητα και σχημάτιζα τα νούμερα που είχα στο πανί μου (στο πανί του ιστιοπλοϊκού σκάφους δεν έχει γραμμένο το όνομα σου, αλλά το νούμερο σου και έτσι ξέρουν όλοι ότι το GRE-455 για παράδειγμα ανήκει στον Παναγιώτη) και τα κολλούσα σ το πλάι της κασέτας, εκεί δηλαδή που έγραφες τον τίτλο, ώστε να θυμάμαι ποια κασέτα ήταν η αγαπημένη μου τη συγκεκριμένη περίοδο. Έχω κρατημένες 2 από αυτές. Δεν νομίζω βέβαια να μπορούν να παίξουν τώρα, γιατί πραγματικά τις έχω ακούσει άπειρες φορές…

Νομίζω πως δεν θα μπορούσα να κάνω τίποτε χωρίς την μουσική. Ακόμη και το βράδυ δεν μπορώ να κοιμηθώ αν δεν βάλω μουσική. Μπορεί να στριφογυρίζω στο κρεβάτι για ώρες, αλλά μόλις βάλω μουσική και με ταξιδέψει το τραγούδι που θα έχω επιλέξει, θα με πάρει ο ύπνος πριν αυτό τελειώσει. Στην δουλειά είχα πάντα μουσική να παίζει. Ακόμη και σε δύσκολες περιόδους της ζωής μου, η μουσική με έβγαλε από τρελά αδιέξοδα.

Έχω να θυμάμαι συγκροτήματα και καλλιτέχνες, όπως για παράδειγμα οι Αμερικανοί Toto, τους οποίους αδικαιολόγητα έχασα όταν έπαιξαν στην Αθήνα. Είναι αλήθεια ότι με είχαν βοηθήσει να ξεπεράσω ένα μεγάλο μου έρωτα που με είχε τότε απογοητεύσει. Αργότερα ήταν οι Pearl Jam, που όσοι διαβάσανε προηγούμενα άρθρα μου ξέρουν την τρέλα μου για αυτούς, αλλά και διάφορα άλλα συγκροτήματα.

Πιστεύω όμως ότι κάθε άνθρωπος αντιλαμβάνεται διαφορετικά τη μουσική. Εάν κάποιος ακούει ένα τραγούδι και βρίσκεται στην κατάλληλη συναισθηματική κατάσταση για να το αποδεχτεί, του φαίνεται τέλειο. Αν πάλι η ψυχολογία του είναι σε διαφορετική τροχιά, το ακούει πολύ μέτριο ή και κακό. Όμως είμαι σχεδόν σίγουρος ότι σε διαφορετική φάση της ζωής του, μπορεί το ίδιο τραγούδι που είχε απορρίψει νωρίτερα, να γίνει η σημαία του. Να ταυτιστεί μαζί του και να σημαίνει πολλά γι’ αυτόν.

Το ίδιο νομίζω συμβαίνει και στο πολύ δημοφιλές facebook, όπου όποιος θέλει ποστάρει ένα τραγούδι που εκείνη την δεδομένη στιγμή σημαίνει πολλά γι’ αυτόν και να βλέπεις από κάτω να υπάρχουν πολλά ή και κανένα like. Αυτό σημαίνει ότι κάποιοι εκείνη την ώρα είναι στην ίδια συναισθηματική κατάσταση, ή απλά γουστάρουν το κομμάτι γενικώς, ή κανείς δεν ενδιαφέρεται γιατί απλά είναι σε διαφορετική φάση.

Η μουσική πραγματικά σημαίνει τα πάντα, μπορεί να σε κάνει άλλο άνθρωπο, μπορεί να σε βοηθήσει να δεις την ζωή αλλιώς, πιο χαλαρά και πιο αισιόδοξα…