Ναι πιάσαμε στεριά με το σκάφος και πήραμε  τα βουνά!  Στα πρότυπα της ταινίας “Into The Wild” (όσοι δεν την έχουν δει χάνουν) πήρα το αμάξι έβαλα το soundtrack  της ταινίας και έφυγα για όπου με βγάλει! Πρώτος σταθμός ήταν το “όρος” Λαϊλιάς! Υπέροχο μέρος(το έχω ξαναγράψει άλλωστε) όχι μόνο για τον χειμώνα λόγο χιονοδρομικού κέντρου αλλά κυρίως για την δροσιά που μπορεί να σου δώσει εν μέσω καύσωνα ως εναλλακτική μορφή διακοπών. Ο Μιχάλης και ο Φίλιππος για μια ακόμη φορά προσέφεραν την φιλοξενία τους απλόχερα και σε συνδυασμό με τον πολύ καλό καιρό αλλά και την καλή παρέα ήταν ένα μαγευτικό και ξεκούραστο διήμερο. Παρόλο που έχω ανέβει  αρκετές φορές στο καταφύγιο κάθε φορά είναι ξεχωριστή και μοναδική για  κάποιον ανεξήγητο τρόπο.


      Η επόμενη μέρα με βρίσκει να περνάω από τις Σέρρες και κατεύθυνση προς Νιγρίτα για να πω ένα γεια και εκεί . Από εκεί μετά από μια μαγευτική διαδρομή σε ένα πολύ ήσυχο δρόμο μέσα από λόφους και πεδιάδες έφτασα στην Αμφίπολη και αφού θαύμασα το τεράστιο λιοντάρι που δεσπόζει στην είσοδο της πόλης ,δείχνοντας στους περαστικούς την τεράστια δύναμη που είχε την εποχή της ακμής της ως σύμβολο δύναμης, συνέχισα τον δρόμο μου για την Εγνατία οδό.  Προσπέρασα την όμορφη αμφιθεατρική Καβάλα , την Ξάνθη με τα ωραία της γλυκά και κατέληξα στην πανέμορφη για πολλούς λόγους Κομοτηνή!! Αφού ξεκουράστηκα λίγο πήρα τον δρόμο για την Κεραμωτή. Έφτασα νύχτα και πήρα το πλοίο για Θάσο. Μέσα σε σαράντα πέντε λεπτά το σκάφος έδενε στον ντόκο του Λιμένα και μετά από μια διαδρομή μιας ώρας περίπου μέσα στο πράσινο των δένδρων έφτασα στο σπίτι του αδελφού μου Γιώργου. Η κούραση τεράστια αλλά μετά από τέσσερις ημέρες απόλυτης χαλάρωσης γνωριστήκαμε πιο καλά με την κιθάρα μου και μπήκα στον πολύ αργό ρυθμό των ανθρώπων εκεί προσπαθώντας να πάρω μια γεύση από την καθημερινότητα τους. Απλά τα πράγματα λοιπόν, καθόλου άγχος, καθόλου πίεση, μοναχά χαρά για αυτό που κάνουν ,να καλλιεργούν την γη τους , να πειράζουν ο ένας τον άλλο συνέχεια, να προσέχουν ο ένας τον άλλον, να πίνουν τα ρακιά τους και τις ρετσίνες τους , να μαζεύουν τις ελιές, να κάνουν μούστο αφού μαζέψουν τα σταφύλια τους και γενικά να γίνονται ένα με την φύση , δεν ελπίζουν σε τίποτα, ούτε σε μεγάλες ζωές  αλλά ζουν το σήμερα χωρίς να σκέφτονται το αύριο. Ίσως για εμάς που ζούμε στην πόλη να είναι ο καλύτερός οδηγός επιβίωσης τις δύσκολες αυτές μέρες. Εγώ πάντως πήρα πολλά από αυτό το μέρος και θα τα κρατήσω για την συνέχεια. Η νότια μεριά του νησιού είναι πανέμορφη με πολλά φιόρδ και απίστευτες παραλίες.



                 Με μισή καρδιά αγκαλιαστήκαμε  με τον Γιώργο και έφυγα για να συνεχίσω το ταξίδι μου… Σειρά είχε η Καβάλα τώρα και αφού είπα ένα γεια σε συγγενείς που ζουν μόνιμα εκεί πήρα τον δρόμο για την Συκιά Χαλκιδικής. Άλλη μια πανέμορφη διαδρομή σκαρφαλώνοντας στο βουνό για να φτάσω στον Πολύγυρο και από εκεί η γρήγορη κατηφόρα με οδήγησε στην  Νικήτη φτάνοντας έτσι  στο γνώριμο πλέον πόδι της Σιθωνίας. Η κυρία Μαρία και ο κύριος Θανάσης περίμεναν εκεί και αφού φάγαμε παρέα το πολύ πλούσιο μεσημεριανό που ετοίμασαν μιλήσαμε για αρκετή ώρα αναλύοντας το ιστορικό του ομίλου μας του Νοθ μαθαίνοντας πολλά για το παρελθόν και τις εγκαταστάσεις του που ομολογώ πως  δεν ήξερα.

        Μόλις άρχισε να δύει ο ήλιος πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Ο Άθως και το τρίτο πόδι φαινότανε τόσο καθαρά ,τόσο κοντά λόγο του Βοριά που φυσούσε από νωρίς που νόμιζες πως αν πέσεις να κολυμπήσεις θα φτάσεις  πολύ γρήγορα. Ο ήλιος έδυσε μπροστά μου και αριστερά ενώ έμπαινα στην πανέμορφα φωτισμένη Θεσσαλονίκη. Ένα ταξίδι αξέχαστο από όλες τις απόψεις.

Μπαταρίες φουλ και πάμε..Χειμώνα σε περιμένουμε... ή μήπως έρχεται συνέχεια;!