Είναι άξιο απορίας το γεγονός πως η αγωνιστική ιστιοπλοΐα δεν είναι τόσο διαδεδομένη  και αναγνωρισμένη σε μια χώρα που περιβάλλεται από νερό και έχει τόσο μεγάλη ναυτική παράδοση! ‘Ενα καυστικό σχόλιο  για την αθλητική πραγματικότητα στη χώρα μας.

Από πού να ξεκινήσει κανείς και που να τελειώσει… Είναι πολύ δύσκολο να περιγράψεις σε μια σελίδα το άθλημα που έχει χαρίσει απλόχερα τόσες νίκες και τόσο μεγάλη δόξα στην χώρα μας.
Όσοι ακούνε την λέξη ιστιοπλοΐα, ακόμη και φίλοι και γνωστοί, ρωτάνε με αυτό το ωραίο ύφος:

-Ποιό εκείνο με τα κουπιά;

Και τότε γίνομαι έξαλλος…

- Όχι, αυτό με τα πανιά!

-Ααα! Ωραία πρέπει να είναι!

Είναι πράγματι εκνευριστικό να μην ξέρουν, αν όχι όλοι, οι περισσότεροι Έλληνες ποιο είναι αυτό το άθλημα. Γιατί; Διότι το 70% της Ελλάδας περιβάλλεται από θάλασσα! Και προσωπικά με πειράζει όταν οι γονείς πηγαίνουν τα παιδιά τους από μικρή ηλικία να μάθουν κολύμβηση, στίβο, μπάσκετ ή ποδόσφαιρο και τα πιέζουν τόσο πολύ, λες και όλα θα γίνουν ο αυριανός Γρηγοριάδης, Κεντέρης, Διαμαντίδης ή Καραγκούνης. Και βλέπουμε τα αποτελέσματα: σε λίγο καιρό αρχίζουν τα «χαπάκια» γιατί… «το παιδί σας έχει ταλέντο και θα πάει μπροστά». Και ο κακόμοιρος ο γονιός βάζει το παιδί του σε αυτήν την διαδικασία και, δεν φτάνει μόνον αυτό, έχει και την απαίτηση να γίνει το παιδί του πρωταθλητής με το έτσι θέλω! Και ιδού τα αποτελέσματα: οι Έλληνες πρωταθλητές χάνουν τα μετάλλια τους ο ένας μετά τον άλλον, ρεζιλεύουν την χώρα και δέχονται ακόμη και ποινές φυλάκισης!

Αισθάνομαι πολύ τυχερός που από καθαρή τύχη κάνω αυτό το άθλημα. Κάποιοι νομίζουν ότι είναι άθλημα μόνο για πλούσιους. Δεν είναι έτσι όμως. Προέρχομαι από πολύτεκνη οικογένεια που κατάφερε να συντηρηθεί μόνο με ένα μισθό. Παρόλα αυτά η αγάπη μου για την ιστιοπλοΐα με ωθούσε να ξοδεύω όλο μου το χαρτζιλίκι για ένα σχοινάκι ή ένα ράουλακι, που θα με έκανε πιο ανταγωνιστικό, και όχι να πάρω κάποιο «χαπάκι» που θα με «απογείωνε» σε κάποιο άλλο άθλημα.

Η  ιστιοπλοΐα είναι ένα υγιές, καθαρό άθλημα, γιατί έχεις να κανείς μονάχα  με την φύση. Η μόνη δύναμη σου είναι ο άνεμος, μαθαίνεις να επιβιώνεις, να γίνεσαι πιο δυνατός και όσες φορές και να σου αναποδογυρίσει ο αέρας το σκάφος, θα το επαναφέρεις και θα τερματίσεις έστω και τελευταίος… Η αξία του αγώνα του ίδιου και όχι απόλυτα το αποτέλεσμα, η χαρά της συμμετοχής,  είναι αξίες που πλέον δεν τις μαθαίνουν τα παιδιά, γιατί  πρέπει πάση θυσία να κερδίσουν.

Αισθάνομαι επίσης τυχερός που όταν  έκανα τα πρώτα μου βήματα στο άθλημα είχα κοντά μου  αθλητές μεγαθήρια  και ταυτόχρονα καλούς ανθρώπους, οι οποίοι είναι πλέον περισσότερο αναγνωρισμένοι στο εξωτερικό και μάλιστα σε παγκόσμιο βεληνεκές,  παρά στην ίδια τους τη χώρα! Ο Ανδρέας Κοσματόπουλος, ο Κώστας Τριγκώνης, ο Ιορδάνης Πασχαλίδης, ο Θανάσης Παχούμας αλλά και ο αδερφός μου Αλέξανδρος Ταγαρόπουλος έχουν χαρίσει αμέτρητες Ολυμπιακές, Παγκόσμιες και Πανευρωπαϊκές νίκες, τόσες που νομίζω ότι φτάνουν για όλα τα ομαδικά αθλήματα μαζί. Και αυτά αφορούν μόνο αθλητές από τη Θεσσαλονίκη. Αν κατηφορίσουμε προς την Αθήνα εκεί αρκούν μόνον δυο ονόματα: Σοφία Μπεκατώρου και Αιμιλία Τσουλφά. Τι έκαναν; Ως  πλήρωμα έχουν αξιώσει την Ελλάδα με 1 χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο, 4 χρυσά παγκόσμια, 3 χρυσά πανευρωπαϊκά  ενώ έχουν βραβευτεί  2 φορές  ως παγκόσμιοι ιστιοπλόοι της χρονιάς! Παράλληλα η Σοφία Μπεκατώρου μαζί με τη Σοφία Παπαδοπούλου και τη Βιργινία Κραβαριώτη κατέχουν και ένα χάλκινο ολυμπιακό μετάλλιο. Για να μην αναφέρω τις δεύτερες και τρίτες θέσεις τους…

Και τι άλλαξε; Καθόμαστε και βλέπουμε στην τηλεόραση κάθε Κυριακή τα επεισόδια σε κάθε ματς ποδοσφαίρου, ακούμε τους παράγοντες να ανταλλάσουν γαλλικά  μπροστά σε  χιλιάδες ανήλικα παιδιά που παρακολουθούν, αλλά κατά τ’  άλλα όλα καλά…Έχουν γίνει πάρα πολλές προσπάθειες από του φορείς της ιστιοπλοΐας να φέρουν το άθλημα κοντά στον κόσμο,  όμως η στρογγυλή θεά είναι πολύ δύσκολο να πέσει από το βάθρο της… Διότι εκεί υπάρχουν τεράστια συμφέροντα  και τα λεφτά είναι πολλά Άρη! Ελπίζω όμως ότι κάποια στιγμή ο κόσμος θα συνειδητοποιήσει τι συμβαίνει και θα στραφεί σε άλλα αθλήματα, όπως η ιστιοπλοΐα.

Αν καταβάλαμε λίγη μεγαλύτερη προσπάθεια εμείς που γνωρίζουμε την ομορφιά του αθλήματος, ίσως να καταφέρναμε κάτι. Προς το παρόν, τα ίδια Παντελάκη μου τα ίδια Παντελή μου, που λέει και ο λαός…

Αν με ρωτήσετε εμένα πάντως, σίγουρα θα προτιμούσα να γίνει το παιδί μου ο αυριανός Κοσματόπουλος, Τριγκώνης ή Πασχαλίδης, παρά κάποιος Καραγκούνης που θα παίρνει εκατομμύρια για να κάνει ωραίες βουτιές!

Υ.Γ. Καμία εμμονή και αντιπάθεια δεν έχω προς το πρόσωπο του Καραγκούνη ούτε και με τα άλλα αθλήματα… Απλά αυτή είναι η πραγματικότητα…