Υπάρχουν ακόμη ομορφιές ελεύθερες που σε κάνουν να ζεις και να αναπνέεις Ελλάδα χωρίς να φοβηθείς μήπως και σε φορολογήσουν που ζεις κάτι τέτοιο ή σε απολύσουν από την δουλειά σου.

Είμαι από τους τυχερούς ανθρώπους  που μέσω του αθλήματος που μικρός επέλεξα να κάνω μπορώ και βιώνω τέτοιες εμπειρίες. Η ιστιοπλοΐα , η οποία  όταν βγάζει το αγωνιστικό της πρόσωπο έχει να σου χαρίσει αμέτρητες χαρές  χωρίς άγχος και ένταση. Ε κάπως έτσι δηλαδή!

Πριν μερικές ημέρες δύο φίλοι μου, μου ζήτησαν να τους βοηθήσω με την μεταφορά του σκάφους τους από την Αθήνα στην Κέρκυρα. Εγχείρημα που πρακτικά σημαίνει 230 Ναυτικά μίλια περίπου, δηλαδή γύρω στις 30 ώρες συνεχόμενης  πλεύσης  για να φτάσεις με ένα ιστιοφόρο με μηχανή του,  εκτός και αν ο άνεμος είναι ευνοϊκός και πας με πανιά. Δυστυχώς δεν είχαμε την πολυτέλεια του χρόνου καθώς υπήρχαν υποχρεώσεις για όλους  μας  και έπρεπε να γυρίσουμε σύντομα πίσω.

Ως γνωστόν είμαι από τους πιο “τυχερούς” ανθρώπους και όλα μου πήγανε τέλεια!

Μετά την προπόνηση της Κυριακής με τα παιδάκια μου στην οποία φάγαμε πολύ αέρα και βροχή πήρα το αεροπλάνο σχεδόν αμέσως για Αθήνα. Το σχέδιο ήταν να ξεκινήσουμε ξημερώματα με προορισμό τον Ισθμό και μετά ανάλογα. Ο αέρας είχε άλλα σχέδια όμως καθώς εκτός του ότι φυσούσε πολύ, φυσούσε και κόντρα στον προορισμό μας πράγμα που θα μας δυσκόλευε και θα μας έκανε πολύ αργούς. Έτσι αποφασίσαμε να δώσουμε αναβολή στο ξεκίνημα μας, μιας και κάποια χαρτιά του σκάφους δεν ήταν ακόμη έτοιμα. Το πρωί της Δευτέρας η γραφειοκρατία μας κράτησε δεμένους έως τις 5 το απόγευμα πράγμα που μας άγχωσε μπορώ να πω καθώς βλέπαμε το χρονοδιάγραμμα που είχαμε θέσει να κάνει περίπατο! Τελικά μετά και την πτώση του ανέμου λύσαμε από το λιμάνι του Αλίμου στις εφτά το απόγευμα . Το κύμα από τον Πουνέντη είχε παραμείνει αλλά η ένταση ήταν πολύ καλή και μας πήγαινε πολύ γρήγορα προς το νότιο άκρο της Σαλαμίνας. Αφήσαμε το λιμάνι του Πειραιά δεξιά μας και τα πλοία μπαινόβγαιναν με τρελούς ρυθμούς λες και ήταν κεντρικός δρόμος μεγαλούπολης σε ώρα αιχμής. Αφού περάσαμε τις Κολώνες τις Σαλαμίνας (νοτιότερο άκρο του νησιού) μπήκαμε στον Κόλπο των μεγάρων και μετά από λίγα δευτερόλεπτα η ένταση του ανέμου ανέβηκε απότομα στους 25 κόμβους και το κύμα άρχισε να μας κουνάει πολύ και να χτυπάμε άγαρμπα. Καθώς είχε πια νυχτώσει πλησιάζαμε την ακτή και το κύμα τώρα άρχισε να ηρεμεί καθώς και ο άνεμος που έπεσε πολύ και μας άφηνε να τρέχουμε και πάλι.

Φτάνοντας στον ισθμό προσπαθούσαμε να καταλάβουμε που είναι η είσοδος του μέσα στην νύχτα και είχαμε μεγάλη προσμονή γιατί όπως και να έχει ήταν η πρώτη φορά που θα την περνούσα προσωπικά με σκάφος. Αφού πλαγιοδετήσαμε στον ντόκο πληρώσαμε το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 160 ευρώ για να περάσουμε (για ένα σκάφος περίπου 13 μέτρα) στο δημόσιο που εκμεταλλεύεται την διώρυγα από το 1980. Η διάνοιξη της  έγινε το 1893 ενώ κάθε χρόνο περνάνε περίπου 15.000 πλοία από 50 διαφορετικές χώρες. Τον περάσαμε όσο πιο αργά μπορούσαμε ρουφώντας στην κυριολεξία κάθε δευτερόλεπτο λες και είχαμε πάει στο διάστημα ή ανακαλύπταμε τις Ινδίες σαν νέοι Κολόμβοι.

Ο Κορινθιακός κόλπος δεν μας περίμενε με πολύ αγάπη θα έλεγα καθώς ο Δυτικός εξακολουθούσε να φυσάει δυνατά ενώ το κύμα του έμπαινε μέσα στο μικρό κολπάκι του Ισθμού επιθετικά, κάνοντας μας να αναθεωρήσουμε το πλάνο μας και έπειτα από μικρή αλλά και ώριμη σκέψη καθώς είχε βραδιάσει αποφασίσαμε να μείνουμε στο λιμάνι της Κορίνθου. Δέσαμε και κοιμηθήκαμε λίγες ώρες και τα ξημερώματα ξεκινήσαμε και πάλι. Μαζί μας ένα εκπληκτικό σκάφος τύπου Swan με ξένο πλήρωμα που ξεκίνησε τυχαία την ίδια ώρα με μας και πήγαινε προς την ίδια κατεύθυνση. Ο άνεμος είχε πέσει παρά πολύ αλλά το κύμα που είχε μείνει ήταν μεγάλο και σε έβαζε σε σκέψη. Είναι αυτό που ξέμεινε από εχθές ή παραπέρα έχει πολύ αέρα και πρέπει να προετοιμαστούμε; Με αυτά και με αυτά φτάσαμε στο Κιάτο και ένας εκ του πληρώματος χαλάστηκε από την θάλασσα και μιας και δεν είχαμε φάρμακα μαζί μας σταματήσαμε να πάμε σε φαρμακείο αλλά και για κάποιες άλλες προμήθειες. Το λιμάνι εντυπωσιακά όμορφο, ολοκαίνουργιο με αρκετά σκάφη μέσα. Μόλις αποπλεύσαμε από εκεί σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα ο αέρας ανέβηκε πολύ σε ένταση και έφτασε τους 30 κόμβους πράγμα που σημαίνει 6 μποφόρ πρακτικά και έχοντας πρόβλημα στο να ανοίξουμε την μαΐστρα έτσι ώστε να σταθεροποιηθούμε λίγο πηγαίνοντας κοντά στον στόχο μας  μείναμε να κοπανάμε βάζοντας πλώρη προς τα Τριζόνια. Ο αέρας ξαφνικά ανέβηκε πιάνοντας του 46 κόμβους δηλαδή 9 Μποφώρ!!  Εκεί αποφασίσαμε να ανοίξουμε λίγο την τζένοα θυσιάζοντας όμως κάποιες μοίρες από την πορεία μας πηγαίνοντας πολύ δεξιότερα αλλά αυξάνοντας θεαματικά την ταχύτητα μας από 4-5 μίλια στα 9! Μετά από πολύ ώρα και ταλαιπωρία έχοντας γίνει μούσκεμα πραγματικά φτάσαμε στο πολύ ήρεμο καταπράσινο λιμανάκι στο πανέμορφο αυτό νησί που βρίσκετε κοντά στην μεριά της Στερεάς Ελλάδας.

Συνεχίζεται...